One week, thousand smiles!

Home > One week, thousand smiles!

Mailing > februari 2014
Geschreven door: Ilse


Nu

21-2-2014, Maasdijk…Inmiddels alweer ruim drie weken terug van vijf dagen
Albanië. Vijf dagen vol met indrukwekkende momenten, tegenstrijdige contrasten, oneerlijke confrontaties, mooie gesprekken, inspirerende ontmoetingen.
Maar bovenal: ‘a lot of smiles!’

Dit alles is gepaard gegaan met emotie in de breedste zin van het woord. Ik spreek even voor mij zelf… (Ilse van Holsteyn, 33 jaar, wonende in Maasdijk, getrouwd met Remco, werkende in de reclamesector) Ik heb gelachen, ik heb gehuild. Ik heb gevoeld, ik heb gezien, geroken, geproefd, al mijn zintuigen zijn volop in werking geweest om deze bijzondere vijf dagen zo bewust mogelijk te beleven. Te beleven… om vervolgens op hele pure wijze aan de slag te gaan. Aan de slag voor HopeMade!

The beginning...

Het begon allemaal ongeveer een jaar geleden. Tijdens het wekelijkse hardlopen deelden wij (Mascha, dochter van Pleun van de Berg - de voorzitter van de stichting - en ik) onze gedachten, ervaringen en ideeën met elkaar. De gesprekken die wij, al joggend door het Staelduinse bos, voerden waren vaak zeer uiteenlopend, en gingen soms van de hak op de tak, maar barstten allemaal van energie. Ik ben gek op ideeën. Leuk dus! Ik word er blij van.

Ergens tussen de vele gesprekken door vertelde Mascha mij dat ze een idee had. Ze vertelde mij over het plan om op een leuke manier werkgelegenheid te creëren in Albanië.

Wat wist / weet ik er nu van?

Albanië, het land dat het hart van Mascha’s familie ruim 20 jaar geleden heeft geraakt. Zo keihard heeft geraakt dat het voor altijd een plek heeft ingenomen, en terecht! Het land waar ik weinig van wist. Ik wist hem niet eens aan te wijzen op de kaart….
Ik wist dat er al jaren veel mensen actief zijn om hulp te bieden in het arme Albanië, in de vorm van het inzamelen en leveren van goederen, het bieden van medische hulp uit Nederland, het opzetten van acties voor bepaalde doelen etc. Daarna hield het wat mijn kennis betreft op. Ik was een behoorlijke ‘nono’ op dat gebied.
 
Inmiddels ben ik een stuk meer op de hoogte van dit door het communistische verleden gevormde land, de situatie zoals hij in de jaren ’90 was, de situatie zoals hij nu is. De vele mensen die leefden in vaak schrijnende omstandigheden. De mensen die nog steeds onder erbarmelijke omstandigheden hun leven leven. De kracht van de natuur, de onmacht, het niet in staat zijn om soms alleen al een dak van een huis waterdicht te krijgen. De mensen die terugkijken op een verleden vol met verhalen, vaak verdrietige verhalen. Dezelfde mensen die vooruitkijken op een toekomst vol met hoop. Veel hoop. Hoop voor de volgende generaties, de kinderen van nu.

Ik ben in aanraking gekomen met het enorme netwerk dat is gegroeid sinds die ene dag in 1990 dat Pleun van der Berg met (zo heb ik me laten vertellen) een oude Mercedes bus het land binnenreed. Het netwerk van sterke samenwerkingsverbanden. Ik heb een piepklein stukje gezien van wat Stichting Hoop voor Albanië in al die jaren heeft gerealiseerd. In mijn beleving is dat piepkleine stukje heel groot. En dan te bedenken dat er dus nog veel meer is, het is nog veel groter! Ik realiseer me dat het realiseren van al die projecten alleen maar kan slagen met vele handen, goede samenwerkingen, kennis van het land, een goede band met de mensen, en een grote dosis doorzettingsvermogen.

De week

Het idee van Mascha werd destijds met de dag concreter. Dromen en denken werden omgezet in daden. Het idee kreeg een naam, HopeMade. Met het idee letterlijk onder de arm (een tasje met hippe handwerkproducten) ging Mascha’s lieve man Erwin eind 2013 naar Albanië. Hij kwam met een tasje vol met ‘het idee’ in gesprek met Vera, bij Stichting Seed of Hope. Vera was direct ontzettend enthousiast. Hier hadden ze met elkaar zo lang voor gebeden!!! Dus… 1 en 1 is 2!

Mascha vroeg mij vervolgens of ik voor HopeMade een logo met bijbehorende website wilde ontwerpen. Natuurlijk wilde ik dat. Enthousiast ging ik aan de slag. Van het één kwam het ander, en toen… toen stond ik dus 21 januari met mijn beide benen op Albanese grond.

Vooraf had Mascha samen met Annemarie een programma in elkaar gedraaid. Ik heb me van te voren geprobeerd te verdiepen, veel filmpjes gekeken en verhalen gelezen over wat we zoal zouden gaan doen. Maar pas op het moment dat ik er daadwerkelijk was, is het pas echt gaan leven.

Eenmaal geland op de luchthaven van Tirana werden we opgewacht door Peter en Annemarie. Voor mij een eerste kennismaking van die week, er zouden er nog veel volgen. We dronken een kopje koffie en thee met een lokale lekkernij om vervolgens onze reis richting het noorden, naar de Familie Wesseling te vervolgen. Tijdens de autorit heb ik de eerste indrukken van het land op kunnen snuiven, de infrastructuur, de reclameborden, huisjes langs de weg, honden, en vooral…. regen.

Het is die dag niet meer gestopt met regenen. De effecten van de hevige regenval hebben we helaas moeten aanschouwen in het noorden. De familie Wesseling had die dag problemen met de oven waardoor ze geen brood hadden kunnen bakken voor de mensen die het iedere dag zo hard nodig hebben en dankbaar in ontvangst nemen. Dat betekende honger voor velen… Na kennis gemaakt te hebben met deze superlieve familie die met hun goede samenwerking en inzet al ca. 10 jaar zoveel mensen dagelijks heel blij maakt, mochten we mee met de bus om maaltijden te brengen bij een aantal ouderen. Het eerste adresje waar we kwamen maakte me stil en emotioneel. Daadwerkelijk alle vertrekken van het huisje van de vrouw die er woonde stonden onder water… De mevrouw, die moeilijk ter been was, greep me bij mijn arm, begon te huilen en te vertellen. Ik verstond er natuurlijk weinig van, maar in haar ogen las ik hulpeloosheid, en tegelijkertijd zoveel dankbaarheid. En daar stond ik… Ik had niets betekend voor haar, ikzelf kon ook op dat moment ook weinig betekenen kijkende naar oplossingen. Er werden door Helene foto’s gemaakt van de situatie om naar Omroep Max te sturen, in de hoop dat er hierdoor nog meer hulp op gang zou komen dan dat er al was.

Vanaf dat moment besefte ik me ook echt: ‘Hier is werk aan de winkel, en de basis is gelegd, een basis die jarenlang tijd heeft gekost, en waarop verder is gebouwd. En waarop nog iedere dag verder gebouwd kan en moet worden. Iedere euro is welkom en wordt hier goed besteed. En dat dankzij het oh zo stevige fundament!’ 

Dezelfde avond nog zijn we met zijn vieren, met Peter en Annemarie, gaan eten bij een leuk restaurantje in Tirana. Dit ter gelegenheid van het 5-jarig jubileum. Precies vijf jaar daarvoor zetten Peter en Annemarie namelijk voet op Albanese bodem. We hebben die avond veel met elkaar gepraat, over onze achtergronden, onze levens. Een mooie avond, met heel fijne mensen. Na het eten zijn we naar het missiehuis gegaan, waar we wederom warm werden ontvangen door Koos en Dinie. We hebben even met elkaar gekletst en zijn vervolgens snel gaan slapen.

Die woensdag stond er een dag voor HopeMade op het programma. Na een heerlijk en gezond ontbijt, dat Koos en Dinie voor ons gemaakt hadden, werden we opgehaald door Annemarie om naar Seed of Hope te gaan. Eenmaal daar ontmoetten we Vera, die ons meenam de wijk in, om bij enkele gezinnen op bezoek te gaan zodat wij wat meer van hun manier van leven te weten konden komen. Mooie gesprekken volgden, maar wederom vreselijk nare situaties waar we op stuitten. Teveel mensen in een veel te klein huisje (ik kon het nauwelijks een huisje noemen). Ziekte, armoede, verlies, verdriet… heel erg… maar tegelijkertijd waren daar weer vele hoopvolle blikken. Hoop en geloof. Hoop voor en geloof in een betere toekomst.
 
Eenmaal terug bij Seed of Hope zijn we met Vera in gesprek gegaan, we zijn wat dieper in gegaan op HopeMade. Mascha heeft samen met Annemarie aan alle betrokkenen bij Seed of Hope verteld wat het idee inhoudt en waar we de komende tijd met elkaar, zowel in Nederland als in Albanië, voor gaan vechten om het idee te laten slagen. Fijn om zoveel enthousiaste mensen bij elkaar te zien. Fijn ook om 2 totaal verschillende werelden met elkaar verbonden te zien.

We hebben deze dag genoten van de vele vrolijke kinderen die met elkaar hebben gezongen, gebeden, gegeten, gedanst en gelachen. Wat spreken zij goed Engels! En dat allemaal dankzij Seed of Hope! We hebben de woensdag afgesloten met een heerlijk maal aan een ronde tafel met een leuke club mensen… de dag werd op deze manier met elkaar verwerkt.

Donderdag…. Een nieuwe dag met een volle agenda.

  • Een bezoek aan Help the Life, een dagopvang voor mensen met een verstandelijke beperking, maar tegelijkertijd zeer getalenteerde mensen. Ik heb bijvoorbeeld een steengoede foto expositie gezien welke tot stand is gekomen dankzij goede en professionele begeleiding. Helaas ontbreekt het daar nogal eens aan. Professie kost over het algemeen geld. En dat geld, dat is er dus niet altijd….
  • Een bezoek aan Letta haar woning, een heerlijke lokale, door Letta bereide lunch.
  • De middag met de vrouwenclub, samen zingen, samen bidden, samen delen, samen praten… ik heb het ervaren als een erg warme en bijzondere gelegenheid.

Vrijdag stond er nog een dag Tirana op de planning. Dinie heeft ons meegenomen om de stad iets beter te leren kennen. En dat is gelukt! We hebben een goede indruk gekregen van het op dat moment regenachtige Tirana.

Vrijdagavond hebben we de week afgesloten met wederom een lekkere maaltijd samen met Peter en Annemarie, en Koos en Dinie. Een avond vol met levensverhalen, grappen, avonturen, en lekker eten en drinken. Een fijn gezelschap. Vier mensen die ik gedurende de week heb leren kennen als hele lieve, prettige, sympathieke mensen, die zoveel doen voor de mensen die het ECHT nodig hebben... met heel hun hart. Ik heb hier ontzettend veel respect en waardering voor.

Terugblik

Ik kijk terug op een bijzonder indrukwekkende week. Dankzij de lieve mensen (iedereen bedankt!!) die ons zoveel hebben verteld en hebben laten zien, heb ik een goede indruk van het land Albanië gekregen.

De week heeft mij veel hoop gegeven. Hoop voor een betere toekomst aldaar. Hoop omdat ik heb gezien dat wat er tot nu toe gedaan is effect heeft op de samenleving. Hoop omdat ik heb gezien dat de mensen die wij hebben ontmoet dankbaar zijn, dankbaar vanwege het effect.

De dankbaarheid en de hoop heb ik gezien in de ogen van de mensen. Ik heb veel armoede gezien. De omstandigheden waar de mensen in leven zijn vaak schrijnend. Maar de hoop voerde de boventoon. De hoop die bij zoveel mensen een lach op het gezicht deed verschijnen. En precies die hoop en die lach, dat is waar het om gaat bij HopeMade.

Ik heb geprobeerd de vele gezichten voorzien van een lach en ogen vol met hoop vast te leggen op de gevoelige plaat. We hebben namelijk goed beeldmateriaal nodig voor de onder andere de website.

HopeMade?

Ik ben bewust inhoudelijk niet heel diep ingegaan op HopeMade, het creëren van werkgelegenheid in Albanië, dit omdat we achter de schermen nog heel hard aan het werk zijn om alles op pootjes te zetten. Ik geloof er in. Ik geloof dat het gaat lukken. We komen stap voor stap steeds een stukje verder. We hopen binnenkort wat meer uit te wijden over HopeMade. 

En het hardlopen in het bos? Dat moeten we maar weer eens proberen in te plannen, tussen alle ‘bedrijven’ door…  ;-)